Apartman görevlisi sabahın köründe ekmek ve gazete bırakmak için değil de, evi fethetmek için kapıya dayandığında; musluk tamiri için gelen usta veya site içinde dolaşan bahçıvan, “Kerpeten Ali” tadında etrafı kesmeye başladığında, “taksimetre” dönmeye başlamış demektir!

Sen kalk doğduğun yere, Allah'ın unuttuğu bir köye, yıllar sonra, üstelik rahmetli anne ve babanın mezarının tam karşısına dünya ölçekleriyle kıyaslanmaya hazır bir müze yap...

Osmanlı Devleti’nin çöküş döneminde kurulmuş ilginç bir derneğin varlığından yeni haberdar oldum... Üstelik şu ana kadar böyle bir bilgiden mahrum olduğuma da çok hayıflandım. Şu derneğin adının güzelliğine bakar mısınız? 

1895 tarihinde Bayburt’ta ve ülkede Ermenilerin sebep olduğu olayların bir an önce durdurulması için Osmanlı İmparatorluğu tarafından gerekli bütün tedbirleri almaktaydı. Sadece Ermenilerin çıkardığı hadiselere değil, aynı zamanda imparatorluğun diğer unsurlarının da herhangi bir olaya sebebiyet vermesine rıza göstermiyordu. 

Bu yazımda, tamamıyla Bayburt’ta çocukken dinlediğimiz müzikten bahsedeceğim. Bilhassa 1940 ve 1948 yılları arasındaki Bayburt eğlence müziği en iyi hatırladığım olaylardandır. Memmed Salih’teki Müftülerin Konağı’nda oturduğumuz zaman Cumhuriyet İlkokulu’na başlamıştım. Hocam, Kemal Güney idi. Hocama çok bağlıydım. Sesi de güzeldi. Bize çeşitli şarkılar öğretirdi.

Ne zaman hafta içi, akşam saatlerinde, bir devlet dairesinin önünden geçsem içim ürperir… Pusar, başımı dizlerimin arasına alır, “tehlike” geçene kadar kuytu bir köşede saklanırım!

Toplumcu gerçekçilik iddiasıyla sürdürülen solcu edebiyatla pek de barışık değildim. Ama toplumun acı gerçeklerinin içinden geliyorduk. Toplum katmanları arasındaki uçurumu görüyorduk. Sömürü çarkının farkındaydık. Kapitalizmin yanında yer almak için hiçbir sebebimiz yoktu. Bu durumda benim gibilerin de solcu edebiyat akımları içerisinde olmamız gerekirdi. Yaklaşmaya anlamaya da çalışıyordum. Fakat olmuyordu. Bir doku uyuşmazlığı olduğunu seziyordum.

Fatih Sultan Mehmet, İstanbul’un fethinden sonra kenti gezerken, kapalı bir mekândan inilti duyar. Fatih, sesin sahibini oradan çıkartıp, yanına getirtir, neden hapsedildiğini sorar. Adam, gelecekten haber veren bir kâhin olduğunu, kuşatma sırasında İstanbul’un Türklerin eline geçeceğini söyleyince, Bizans imparatorunun gazabına uğradığını ve bu nedenle hapse atıldığını söyler. Bu kez, Fatih kâhine, İstanbul’un Türklerin elinden çıkıp çıkmayacağını sorar. Aldığı cevap şu olur:

Bir bekleyiş söz konusudur. Çünkü Peygamber dilinden övülmüş Fatih, davetine icabet ettiği konuğunu beklemekte, gözü yoldadır hep. Nihayet birçok ilim heyetinin bulunduğu kafile yaklaştıkça Fatih’i biranda heyecan sarar, derken büyük buluşma gerçekleşir.